Vorige maand verscheen het bizarre verhaal van een vrouw haar eigen ogen uit had gekrabd, nadat ze de drug crystal meth had gebruikt. Nu heeft de vrouw, de 20-jarige Kaylee Muthart, haar verhaal gedaan.

“Iets meer dan een maand geleden kon ik zien. Of misschien moet ik het zo zeggen: toen had ik nog mijn beide ogen, en toch kon ik niet zien dat ik gevaarlijk bezig was. En dan, op 6 februari, werd mijn wereld zwart.” Zo start Kaylee Muthart haar ontstellende getuigenis over de gevaren van drugs, en meer bepaald crystal meth.

Kaylee vertelt dat ze alleen dronk en wiet rookte, tot ze vorige zomer 19 werd. “Ik rookte een joint met een collega en kreeg een heel vreemde ervaring. Het voelde alsof ik de wereld aankon, en ik voelde me heel dicht bij God.”  Volgens Kaylee was er cocaïne of crystal meth vermengd met de wiet, waarna het mis met haar ging.

“Ik verloor mijn vriendje en een aantal andere vrienden, en voelde me alleen en ongelukkig. Intussen weet ik dat ik aan een bipolaire stoornis lijd, maar toen kon ik alleen maar denken aan het goede gevoel dat ik kreeg als ik drugs nam.”

Kaylee begon dagelijks xtc te gebruiken. “Dat vond ik minder gevaarlijk dan cocaïne of meth, en uiteindelijk nam ik het bijna alle dagen. Terwijl ik high was, bestudeerde ik ook vaak de bijbel. Ik interpreteerde de inhoud echter helemaal verkeerd. Uiteindelijk raakte ik ervan overtuigd dat meth me nog dichter bij God zou brengen.” Ze stapte over op de crystal meth. “Ik deed het bijna dagelijks, altijd met vrienden. Ik was omringd door zware druggebruikers.”

Op 5 februari nam ze een grotere dosis dan ze ooit genome had. “Op 6 februari was ik nog steeds high. De details zijn wazig, maar ik weet nog dat ik hallucineerde. Ik liep alleen langs de spoorweg om half elf ’s ochtends, maar mijn wereld zag er donker en grimmig uit. Ik weet nog dat ik dacht dat ik iets belangrijks moest opofferen om de wereld te genezen. Ik geloofde echt dat alles abrupt zou eindigen als ik mijn ogen niet meteen uit mijn hoofd zou trekken. Ik weet niet waarom ik tot die conclusie kwam, maar het leek me meteen de juiste, rationele oplossing.”

“Ik ging op mijn handen en knieën zitten en begon te bidden. Ik was ervan overtuigd dat ik een religieuze ervaring had. Dus duwde ik mijn beide duimen, wijs- en middelvingers in mijn ogen. Het voelde als een enorme strijd, het moeilijkste dat ik ooit moest doen, maar door de drugs voelde ik niet veel pijn.”

Een pastoor van een kerk vond Kaylee met haar ogen in haar handen. “Ik riep ‘Ik wil het licht zien’, maar dat herinner ik me niet. Hij hield me samen met zeven of acht andere mensen in bedwang tot de hulpdiensten er waren, want ik bleef maar vechten tegen iedereen.”

Op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis kwam ze tot inkeer. “Ik was verschrikkelijk bang, maar het bleek een geweldige plek te zijn. Ik werd gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis en de juiste medicatie werd opgestart. Met de juiste therapie leerde ik mijn nieuwe realiteit aanvaarden.”

Nu moet Kaylee zich proberen te leren leven met haar nieuwe  situatie, maar ze is optimistisch. “Natuurlijk ben ik soms nog enorm verdrietig, zeker wanneer ik niet kan slapen. Maar ik ben nu gelukkiger dan toen ik nog aan de drugs zat. Ik wil opnieuw gaan studeren, ben nog steeds in therapie en heb een nieuwe kerk gevonden die me steunt. En als ik genoeg geld kan inzamelen, kan ik een geleidehond nemen. Ik moest mijn zicht verliezen om het juiste pad terug te vinden, maar ik ben zo blij dat ik hier nog ben.”