Ken je dat? Je komt in een situatie waarin je KEI-nodig moet plassen, maar er is nergens een wc te bekennen. Na een tijdje begin je terug te denken aan de momenten dat je NIET moest plassen en je verlangt terug naar die tijd. Ook raak je in conflict met jezelf. Je had dus TOCH naar de wc moeten gaan voor je wegging. Wanneer je dan ook uiteindelijk een wc in zicht krijgt is opluchting zacht een understatement.
Deze vrouw kwam ook in die situatie terecht. Toen zij voelde dat ze het echt niet meer kon houden besloot ze het anders aan te pakken. Let ook even op de held die zo vriendelijk haar een handje te helpen door deur open te houden.
Hoe zou jij reageren als iemand beslist ‘even’ een plasje tussen de trein en het perron te plegen?
