Als leerkracht van een middelbare school moet je tegenwoordig stalen zenuwen en een dikke huid hebben. Dit bevestigt het verhaal van Rotterdamse lerares Bianca van der Meer, die lesgeeft op een school met speciaal onderwijs, die een openhartige column schreef.
Bianca geeft les op speciaal onderwijs en geeft in de krant ‘Groot Vlaardingen’ een inkijkje in de dagelijkse strijd die ze daar moet leveren. “Ik voorkom dat er stoelen door de klas gaan. Ik los scheldpartijen op. Ik voorkom dat Alfred en Mohamed elkaar het ziekenhuis in trappen.”
Van der Meer schrijft dat ze iedere dag te maken heeft met intimidatie, bedreigingen en fysiek geweld. “Dat het gestrekte been van Alfred mij op mijn enkels raakt, neem ik voor lief. Of op zijn minst, ik ben eraan gewend geraakt. Het is normaal. Ik kijk er simpelweg niet meer van op. ‘Just another day’.”
Meerdere keren per dag krijg ik te horen dat ik een kankerjuf ben”, vervolgt ze. ” Of wijf. Kankerwijf. Ik moet vooral doodgaan. Bij voorkeur zo snel mogelijk. Als het even kan dan ook graag aan kanker. Ik slik. Ik tel. Ik ga door.”
Van der Meer pleit dan ook voor meer hulp van de overheid. “Een extra paar handen en ogen in de klas om mij te ondersteunen en om ervoor te zorgen dat ‘mijn‘ jongens en meisjes de aandacht krijgen die zo hard nodig is. Mijn onverdeelde aandacht en tijd om hen te leren dat iemand een kankerjuf noemen niet netjes is. Niet alleen voor mezelf, maar ook om hen klaar te stomen voor de grote wereld die hen anders op een andere manier zal leren dat hun gedrag onhandig is.”
